3 Comments

• At September 8, 2009, சின்னம்மணி wrote:

  இந்த கனவுக்கு பதில் கண்ணீர் மட்டும்தான் கலை. :(

• At September 10, 2009, அடலேறு wrote:

  வணக்கம் கலை ,

  நான் அடலேறு ,(http://adaleru.wordpress.com) லும் என்னை காணலாம், நண்பர் வினைஊக்கியின் வலைப்பக்கம் வாயிலாக தங்களின் அறிமுகம் கிட்டியது. நோர்வே தேசத்தில் படிப்புகள் பற்றி தெரிந்து கொள்ள ஆர்வம் தங்களுடைய தனி மின் மடல் முகவரி கிடைக்கவில்லை, தயவு செய்து தங்களுடைய தனி மின்மடல் முகவரியை விருப்பத்திற்கு இணங்க என்னுடைய infosat06@gmail.com என்ற இந்த முகவரிக்கு அனுப்பவும்.

  அழியாத அன்புடன்

  அடலேறு

• At September 20, 2009, கலை wrote:

  //இந்த கனவுக்கு பதில் கண்ணீர் மட்டும்தான் கலை. :( //

  ம்ம்ம்ம். அதைத் தவிர வேறெதுவும் செய்ய முடியுமான்னு தெரியலை. :(

Related posts

• No related posts.

புத்தகம் வாங்கும்போதே, மனமெல்லாம் குழப்பமும், கொந்தளிப்புமாக இருக்கும் இந்த சூழ்நிலையில் வாங்குகின்றேன், வாசிப்பேனா என்று எண்ணினேன். எத்தனையோ புத்தகங்கள் தொடப்படாமலே தூங்கிக் கொண்டு இருக்கின்றன. அதனால் இவை இப்போது அவசியமா என்று தோன்றினாலும், ஏதோ ஒரு உந்துதலில் வாங்கினேன்.

புத்தகம் கிடைத்ததுமே ‘மரணத்தின் வாசனை’ வாசிக்க வேண்டும்போல் இருந்தது. இப்போ இருக்கும் வலிகளுடன் கூடிய மனநிலையில், இந்தப் புத்தகம் வாசிக்கவே வேண்டுமா என்று தோன்றிய எண்ணத்தை புறந்தள்ளி விட்டு, முன்னுரையை பார்த்து விட்டு, முதலாவது கதையான ‘ஒரு சின்னப் பையனின் அப்பா செத்துப் போனார்’ ஐ வாசித்தேன். முதலே ஓரளவு இந்தக் கதையின் கரு தெரிந்திருந்தாலும், வாசித்த பொழுதில் கண்ணீர் என் அனுமதியின்றி வழிந்ததை தடுக்க முடியவில்லை. அகிலன் தனக்கே உரிய பாணியில் மனதை தொடும் விதத்தில் எழுதியிருந்தார்.

இரு நாட்கள் முன்னாலும், நேற்றும் என் மனது மரத்துப் போனதா என்ற கேள்வியை நான் பல தடவை கேட்டுக் கொண்டேன். காரணம் உறவினர் ஒருவரின் மரணம் என் கண்ணில் நீரை வரவழைக்கவில்லை. எனக்கே வியப்பாக இருந்தது. அது மட்டுமல்லாமல், கேள்விப்பட்ட உடனே ஏதோ ஒரு கவலை வந்தாலும், சிறிது நேரத்திலேயே, ஓரளவு நிதானத்துடன் அந்த மரணத்தை மனது ஏற்றுக் கொண்டது எனக்கே ஆச்சரியத்தை தந்தது. இதற்கெல்லாம் காரணம் என்னவென்று நினைத்துப் பார்க்கிறேன். தொடர்ந்து ஈழ மண்ணில் நடந்தேறியி்ருக்கும் ஆயிரம் ஆயிரம் மரணங்களாக இருக்குமோ? மரணத்தின் வாசனையை மட்டுமே தற்போது கொண்டிருக்க கூடிய வன்னிப் பகுதி நினைவிலும், உணர்விலும் கலந்து கிடப்பதாக இருக்குமோ?

மரணம் என்பது தவிர்க்க முடியாததுதான். ஏற்றுக் கொள்ளப்பட வேண்டியதும்தான். ஆனாலும், இப்படியா கொத்துக் கொத்தாக, ஏதுமறியா அப்பாவிகளின் உயிர் போயிருக்க வேண்டும். உலகிலேயே மனிதாபிமானம் என்பது செத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்றுதான் எண்ணத் தோன்றுகிறது.

1 Comments

• At May 25, 2009, ரவி wrote:

  ரொம்ப நாள் கழித்து ஒரு இடுகையைக் கண்டதில் மகிழ்ச்சி. ஆனால், எழுதிய விடயம் :(

  என்னுடைய மிக நெருங்கிய உறவினர்கள் சிலர் இறந்த போது எனக்கு அழுகை வரவில்லை. அப்போதிருந்த என் மன உணர்வுகளை எதிரொலிப்பதாக இருக்கிறது..

Related posts

• No related posts.

“பெண்களின் சம உரிமையையும் சுதந்திரைத்தையும் வாழ்வின் அனைத்து மட்டங்களிலும் உறுதிப்படுத்துவது முக்கிய முன்னுரிமையாக இருக்க வேண்டும்” என்று சொல்கின்றார்களே. இப்படி உலகிற்கு காலடி எடுத்து வைக்க முன்னரே, பெண்கள் சம உரிமையற்றுப் போவதை என்னவென்று சொல்லலாம்?

11 Comments

• At March 8, 2007, ரவிசங்கர் wrote:

  வேண்டா - இந்தப் பெயரை கேள்விப்பட்டதில்லை. போதும் பொண்ணு என்று பெயர் வைப்பார்கள். ஆனால், அதை விட அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது இந்தப் பெயர். ஹ்ம்ம்..
  
  உண்மையில் உலகம் எங்கும் பெண் அடக்கி வைக்கப்பட்டே இருக்கிறாள். பல இடங்களில் இது உடலளவில் மோசமாக வெளிப்படுகிறது. மேலை நாடுகள் உள்ளிட்ட சில இடங்களில் மனதளவில் நுணுக்கமாக வெளிப்படுகிறது. பண்பாடு, குடும்பம், உடல் திறன், சமூகம் என்று பல தளைகள் இன்னும் பெண்களை சுற்றிக் கொண்டு தான் உள்ளன.
  
  ரொம்ப philosophicalஆ பார்த்தா :) ஒவ்வொருவரும் யாரோ இன்னொருவரை ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக அடக்கி வைக்க நினைக்கிறோம் என்பது தான் உண்மை. ஆண்-பெண், முதலாளி-தொழிலாளி, பெற்றோர்-குழந்தை, சமூகம்-தனியாள், வெள்ளை-கறுப்பு, மேல்சாதி-கீழ்சாதி, பணக்காரன்-ஏழை, என்று நீளும் அடக்கு முறைகள் அதிகம்...

• At March 8, 2007, தமிழ்நதி wrote:

  'வேண்டா'என்று பெயர் வைப்பதற்கு எவ்வளவு கொடுமையான மனம் இருக்கவேண்டும்... அப்படிப் பெயர் வைத்த தந்தையின் அன்னையும் ஒரு பெண்ணல்லவா...? பெண்கள் வீதம் குறையும்போது என்ன நடக்குமென்கிறீர்கள்...? ஒரு பெரிய சண்டையே வரும். அதிலும் பாதிக்கப்படுபவள் பெண்ணாகத்தான் இருப்பாள்.

• At March 8, 2007, கலை wrote:

  வருகைக்கு நன்றி ரவி. ஏதோ ஒரு வகையில் ஒவ்வொருவரும் அடக்கப்படுகிறார்கள் என்ற தத்துவம் (philosophy க்கு தமிழ் அதுதானே? :)) சரியாக இருந்தாலும். பெண்கள் கருவிலேயே அடக்கப்படுவது கொடுமையா இருக்கு.

• At March 8, 2007, கலை wrote:

  வருகைக்கு நன்றி தமிழ்நதி.
  
  ம்ம்ம். கொடுமைதான். தந்தை மட்டுமே பெயர் வைத்தாரா, தாயும் சேர்ந்து அந்த பெயரை முடிவு செய்தாரா என்பது தெரியவில்லை. பெண்களே பெண் என்பதால், கருவில் அழிக்கும் கொடுமையை செய்யும் காலமாயிருக்கிறது. என்ன செய்யலாம்?

• At March 8, 2007, ரவிசங்கர் wrote:

  உங்களை பாதித்த நல்ல, postiveஆன விசயங்கள் குறித்தும் எழுதுங்களேன் :)

• At March 8, 2007, கலை wrote:

  அதுதானே. ஏன் நான் அப்படி எழுதவில்லை. ஒருவேளை எதிர்மறையான விஷயங்கள்தான் என்னை அதிகம் பாதிக்கிறதோ? :), நேரமும், விஷயமும் வந்தால் எழுதுகின்றேன். ஏற்கனவே நான் கூறியதுபோல, பாதித்தவை ஏராளம். அதில் ஒரு சில மட்டுமே இங்கே.

• At March 8, 2007, டிசே தமிழன் wrote:

  /சிலரது மனதில், "இந்த காலத்துலே போய் இப்படி பேசலாமா?" என்றோ, "என்ன எங்க வீட்டுல என்னை யாரும் அடக்கி வைக்கலையே", என்றோ, "ஏன் எங்க அப்பா, அம்மா காலத்துலே கூட பெண்கள் சுதந்திரமாத்தானே இருந்தாங்க" ஏன்றோ தோன்றலாம்./
  
  பாதிக்கப்பட்ட பெண்களோ அல்லது தலித்துக்களோ தங்கள் வலிகளைப் பேசும்போது இப்படித்தான் பல எதிர்க்குரல்கள் எழும்புகின்றன எனபதுதான் இன்னும் வேதனையானது.

• At March 8, 2007, கலை wrote:

  வருகைக்கு நன்றி! உண்மைதான். இன்னமும் நிலை தொடர்ந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது.

• At March 12, 2007, திரு wrote:

  நல்ல கட்டுரை கலை.
  
  //தந்தை மட்டுமே பெயர் வைத்தாரா, தாயும் சேர்ந்து அந்த பெயரை முடிவு செய்தாரா என்பது தெரியவில்லை. பெண்களே பெண் என்பதால், கருவில் அழிக்கும் கொடுமையை செய்யும் காலமாயிருக்கிறது. என்ன செய்யலாம்?//
  
  நமது சமூகம் ஆணாதிக்க கருத்துக்களால் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. இந்த ஆதிக்கத்தை உணராமலே ஆதரிக்கும் மனநிலையில் பெண்களும் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள். உணர்ந்தும் குரல் கொடுக்க முடியாத அளவு பொருளாதார சூழ்நிலையும் அது சார்ந்த அச்சங்களும் பெண்ணை அடிமையாக வைத்திருக்கிறது.
  
  பெண் கருக்களை அழிக்கும் செயலில் தனது மனம் விரும்பும் முடிவுகளை எடுக்க இயலாத சூழலில் பெண் இருப்பதும், கணவன் மற்றும் குடும்பத்தினரது முடிவுகளை ஏற்கவேண்டிய நிலையிலும் இருப்பது வேதனையான உண்மை. இந்த நிலை மாறவேண்டும். இது எளிய விசயமல்ல.
  
  கல்வியும் பொருளாதார பலமும் கொண்ட பெண்கள் இந்த விசயங்களில் மாறுபடுகிறார்கள். படிப்பும், வேலையும் பெண்ணுக்கு விருப்பமான முடிவை எடுக்க ஓரளவு மனபலத்தை கொடுக்கும்.
  
  அச்சம் தவிர்த்து 'எழுந்து நிற்கும்' மனபலம் விடுதலைக்கான முதல் படி!

• At March 13, 2007, துளசி கோபால் wrote:

  எனக்குத்தெரிஞ்சு ஒரு வீட்டில் 'மங்களம்' என்று பெயர் வைத்திருந்ததைப் பார்த்தேன்.
  
  அது போகட்டும். குழந்தை உண்டாகறது இவர்கள் பொறுப்பில்தானே இருக்கு. அதைக்
  கடைப்பிடிச்சிருக்கலாம்தானே? மனக்கட்டுப்பாடு இல்லாத மக்கள்(-:

• At March 13, 2007, கலை wrote:

  நன்றி திரு. நீங்கள் சொல்வது உண்மைதான். சமூக அமைப்பு, சில தேவையற்ற நம்பிக்கைகள் எல்லாமாக பெண்களை இந்நிலைக்கு ஆளாக்கி உள்ளது.
  
  நன்றி துளசி. சிலர் ஆண் குழந்தை வேண்டுமென்றே நினைத்து குழந்தை மேல் குழந்தையாக பெற்றுக் கொள்கின்றார்கள். அது பெண்ணாகப் போய் விடும்போது, இந்த பரிதாப நிலமை.

Related posts

• No related posts.

8 Comments

• At January 5, 2007, tamilnathy wrote:

  நன்றி கலை, என் பதிவு உங்களைப் பாதித்து அது தொடர்பாய் எழுதியிருப்பது நிறைவைத் தருகிறது. எழுத்து என்பது ஒரு மனதுள் புகுந்து ஒரு சிறு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தினாலும் அது வெற்றியல்லவா...?

• At January 5, 2007, SK wrote:

  //இந்த வார்த்தைகள் தற்கொலை செய்து கொள்ளப் போகும் நபர்களுக்கு மட்டுமல்ல. அனைவருக்கும் பொருந்தும் என்று தோன்றுகின்றது. இந்த ஆறுதல் வார்த்தைகள் உதவுவது மரணத்தை நோக்கிச் செல்பவர்களுக்கு மட்டுமல்ல. மரணத்தைப் பற்றி சிந்திக்காத, உடலால் வாழ்ந்து கொண்டு, உணர்வால் இறந்து கொண்டிருக்கும் சிலருக்கு கூட இப்படி சில ஆறுதல் வார்த்தைகளோ, அன்றில், வார்த்தைகள் எதுவுமற்ற செயல்களோ அவருள் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தலாம். //
  
  I totally agree wit your post and especially with the above!
  
  Very nice one!

• At March 17, 2007, மங்கை wrote:

  //இந்த வார்த்தைகள் தற்கொலை செய்து கொள்ளப் போகும் நபர்களுக்கு மட்டுமல்ல. அனைவருக்கும் பொருந்தும் என்று தோன்றுகின்றது. இந்த ஆறுதல் வார்த்தைகள் உதவுவது மரணத்தை நோக்கிச் செல்பவர்களுக்கு மட்டுமல்ல. மரணத்தைப் பற்றி சிந்திக்காத, உடலால் வாழ்ந்து கொண்டு, உணர்வால் இறந்து கொண்டிருக்கும் சிலருக்கு கூட இப்படி சில ஆறுதல் வார்த்தைகளோ, அன்றில், வார்த்தைகள் எதுவுமற்ற செயல்களோ அவருள் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தலாம். //
  
  உண்மை கலை..அருமையான பதிவு

• At March 17, 2007, கலை wrote:

  வருகைக்கு நன்றி தமிழ்நதி, SK, மங்கை.

• At May 8, 2007, ரவிசங்கர் wrote:

  அன்பை வெளிப்படையாகக் காட்டாததாலேயே மனித உறவுகளில் பல பிரச்சினைகள். " சொன்னால் தான் தெரியுமா" என்று வெற்று வாதத்தை வைத்திருப்பார்கள். இருந்தாலும், சொல்லாமலே, காட்டாமலே இருப்பதால் என்ன பயன்?

• At May 8, 2007, கலை wrote:

  உண்மைதான் ரவி. என்னைப் பொறுத்த அளவில் இருக்கும் அன்பை எல்லாம் வெளியே அவரவரிடம் கொட்டி விட வேண்டும். நாம அதை நமக்குள்ளே வைச்சிருந்து என்ன பண்ணப் போறோம். :)
  
  ஆனாலும் சில சந்தர்ப்பங்களில் நமக்குள்ளேயே வைத்திருக்க வேண்டியும் வந்து விடுகின்றது. :(

• At May 8, 2007, ரவிசங்கர் wrote:

  எதிர்த் தரப்பில் எதிர்ப்பார்ப்பு இருந்தால் தாராளமாக காட்டலாம் தானே? இல்லாவிட்டால் குப்பையில் கொட்டிய மாணிக்கமாகி விடும் :(
  
  இரு தரப்பிலும் எதிர்ப்பார்ப்பு இருந்தும் வெளிப்படையாய் காட்ட முடியாத சமயங்களும் நிறைய உண்டு..எல்லாம் வீணாய்ப் போன சமூக அமைப்புகள், உறவு முறை, பண்பாடு, மரபு முதலியத் தடைகளால்

• At May 8, 2007, கலை wrote:

  உண்மைதான்.

Related posts

• No related posts.

இந்த செடியை, அதில் நீலமும், வெள்ளையும் கலந்த நிறத்தில் அழகழகாய் தொங்கும் பூங்கொத்துக்களை பல தடவை இரசித்துப் பார்த்திருக்கிறேன். இலையுதிர் காலத்தின் மாற்றத்தால் இப்போது இப்படி இருக்கிறது. பாருங்கள் மரத்தில் இலைகள் எல்லாமே உதிர்ந்து போய் விட்டன. ஆனால் பூக்கொத்துகள் மட்டும் (நிறம் மாறி விட்டாலும் கூட) மரத்தில் ஒட்டிக் கொண்டிருப்பதை.எனக்கு ஏனோ (சம்பந்தமே இல்லாமல்) ஒரு விஷயம் மனதில் தோன்றியது. சில உறவுகளும், நட்புகளும் கூட இப்படித்தான் என்று தோன்றியது. தொடர்புகள் அற்றுப் போய் விட்டாலும், மனதின் ஆழத்தில் அன்பு மாறாமல் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும். சில உறவுகளும், நட்புகளும் நம்மை மறந்து விட்டுப் போய் விட்டாலும், நம்மால் விலகிச் சென்று விட முடிவதில்லை.

7 Comments

• At December 7, 2006, tamilnathy wrote:

  உங்களை நான் முன்பு வாசித்ததில்லை. ஆனால், நிறம் உதிர்ந்தாலும் உதிராமல் இருக்கும் பூக்களை உறவுகளோடு ஒப்பிட்டு எழுதியிருந்ததில் உங்கள் மென்மையான இதயம் அறிந்தேன். மிக எளிமையாக ஒரு ‘தேவதைக்குத் தாயான சாதாரண பெண்’என்று உங்களைப் பற்றிச் சொல்லிக்கொண்டது… என்னை அசாதாரணமாக ஈர்த்தது. நல்லவர்களோடு நட்பு இனிது.

• At December 8, 2006, சேதுக்கரசி wrote:

  இன்னொரு வகைச் செடியுண்டு, அதில் சின்னச் சின்ன சிகப்புப் பழங்கள் இருக்கும் (செர்ரிப் பழம் போல, ஆனால் இன்னும் சிறியதாக) அந்தச் செடியிலும் இலைகள் உதிர்ந்தபின்னும் அந்தப் பழங்கள் குளிர்காலம் முழுவதும் விழாமல் நிற்பது பிரமிப்பாயிருக்கும்.
  
  //தொடர்புகள் அற்றுப் போய் விட்டாலும், மனதின் ஆழத்தில் அன்பு மாறாமல் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும்.//
  
  வாவ். உண்மை தான்.

• At December 8, 2006, கலை wrote:

  பின்னூட்டத்துக்கு நன்றிகள் தமிழ்நதி, சேதுக்கரசி.

• At December 21, 2006, ரவிசங்கர் wrote:

  //சில உறவுகளும், நட்புகளும் கூட இப்படித்தான் என்று தோன்றியது. தொடர்புகள் அற்றுப் போய் விட்டாலும், மனதின் ஆழத்தில் அன்பு மாறாமல் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும். சில உறவுகளும், நட்புகளும் நம்மை மறந்து விட்டுப் போய் விட்டாலும், நம்மால் விலகிச் சென்று விட முடிவதில்லை. //
  
  :( :(

• At December 21, 2006, கலை wrote:

  நன்றி ரவிசங்கர்.
  
  என்ன நான் சொன்னது உண்மைதான் என்பதால் இப்படி போட்டுச் சென்றிருக்கிறீர்களா?

• At May 8, 2007, ரவிசங்கர் wrote:

  ஆமா

• At December 19, 2009, Karitha shalee wrote:

  //"சில உறவுகளும், நட்புகளும்"

  தொடர்புகள் அற்றுப் போய் விட்டாலும்,

  மனதின் ஆழத்தில்

  "அன்பு "

  மாறாமல் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும்//

  Azhagu Aarumai

Related posts

• No related posts.

தொடர்ந்து மூன்று வருடங்கள் ஒரே வகுப்பில் நாங்கள் தோழிகள் ஐவர் இருந்து வந்தோம். இடை இடையே ஏதாவது கோப தாபங்கள், சின்ன சின்ன சண்டைகள் இந்த ஐவருக்கிடையேயும் வராமல் இருக்காது. அப்படி வந்தாலும் ஒரு சில மணி நேரங்களில், மிஞ்சிப் போனால் ஒரிரு நாட்களில் அந்த குழப்பம் தீர்ந்து ஒன்று கூடி விடுவோம். இருவருக்குள் குழப்பம் வந்தால், மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து விளையாடும்போது, இந்த கோபம் காணாமல் போய் விடும்.இந்த ஐவரில் ஒருவரின் பெயர்தான் பேபி. அவள் வீட்டில் அவள் எட்டாவது கடைசிப்பிள்ளை. அப்பா, அம்மா, அண்ணாமார், அக்காமார் எல்லோருக்கும் செல்லக் குழந்தை. அவள் கேட்பதெல்லாம் வாங்கிக் கொடுப்பார்கள். பாடசாலைக்கு தனது புதிய புதிய விளையாட்டுப் பொருட்கள் எல்லாம் எடுத்து வருவாள். எல்லோருமாக விளையாடுவோம்.

ஒருதடவை அவளுக்கு சமையல் விளையாட்டுக்கு அவர்கள் வீட்டில் குட்டி குட்டி பாத்திரங்கள் வாங்கி கொடுத்திருந்தார்கள். அதை அவளும் தனது ஸ்கூல் பாக்கில் போட்டு எடுத்து வந்திருந்தாள். ஏதாவது ஃபிரீ பீரியட் வராதா, அவற்றை வைத்து விளையாட என்று பார்த்துக் கொண்டே இருந்தோம். நல்ல வேளை ஒரு பாடத்துக்கு ஆசிரியர் வரவில்லை. அப்படி வராவிட்டாலும், வேறு யாராவது ஆசிரியர் வந்து சிலசமயம் எம்மை சங்கடத்தில் மாட்டி வைப்பார். நல்ல வேளையாக அன்று யாரும் அந்த வேண்டாத வேலையை செய்யவில்லை, ஹி ஹி.

நமது மேசைக்கு கீழே புத்தகங்கள் வைக்க கூடிய மாதிரி திறந்த பெட்டி மாதிரி (drawer?) ஒரு அமைப்பு இருந்தது. அந்த வகுப்பில் மூன்று மூன்று பேராக இருக்கும் மேசைகள். எங்களில் ஐந்து பேரில் மூவர் ஒரு மேசையிலும், மற்ற இருவர் அடுத்த மேசையிலும் இருப்போம். அந்த மேசையில் இருக்கும் மூன்றாமவர், நம்மை எல்லாம் விட ஒரு வயது கூடியவர். அவர் எமது குரூப்பில் இல்லை, அவரது குரூப் தனி. ஆனாலும் நல்லவர். ஒரு மேசையில் இருப்பவர்கள் மூவரும் ஒரு வீட்டினர் என்றும், அடுத்த மேசையில் இருந்த இருவரும் அவர்களது உறவினர் என்று பிரித்துக் கொண்டோம். ஒருவர் வீட்டுக்கு மற்றவர்கள் விசிட் போகப் போகிறோமாம். அதுபற்றி கடிதம் போடுவோம். நமது குரூப்பில் இல்லாதவர்தான் பியோன், அதாவது நமது கடிதம் எடுத்துச் சென்று அவர்களிடம் கொடுப்பார்.

அந்த விசிட்டுக்கு அந்த வீட்டில் சமையல் தடபுடலாய் நடக்கும். எதை சமைப்பது என்று கேட்கிறீர்களா? முதல் நாளே பேசி வைத்துக் கொண்டபடி, சாப்பிடக் கூடிய பொருட்கள், அவரவர் இஷ்டத்துக்கு எடுத்து வந்திருந்தோம். அந்த சமையல் பொருட்களில் கொய்யாக்காய், பிஞ்சு போஞ்சிக்காய் (பச்சையாய் சாப்பிடக் கூடியது), கரட் போன்ற பொருட்கள் அடக்கம். அவர்கள் சமைப்பார்கள். நாங்கள் விருந்துக்குப் போய் சாப்பிடுவோம். ஒரு மேசையிலேயே ஐவரும் நெருக்கி அடித்து உட்கார்ந்துதான் விருந்துச் சாப்பாடு. பிறகு அவர்களை நமது வீட்டுக்கு வரும்படி அழைப்பு வைத்து விட்டு வருவோம். பாத்திரங்கள் இடம் மாறி நமது வீட்டு கிச்சனுக்கு (அதுதான் மேசைக்கு கீழே, ஹி ஹி) வந்து விடும்.

இந்த நிலையில் ஆசிரியர் ஒருவர் வகுப்பில் நுழைந்ததும், அப்படி எல்லோரும் ஒரு மேசையில் உட்கார்ந்து என்ன செய்கிறோம் என்று கேட்டதும், இனிமேல் எந்த விளையாட்டுப் பொருட்களும் ஸ்கூலுக்கு எடுத்து வரக் கூடாது என்று சத்தம் போட்டதும் தனிக் கதை. அவர் சொன்னதுக்காக நாங்கள் கொண்டு போகாமல் விட்டு விட முடியுமா என்ன? அது எல்லாம் தொடர்ந்தும் நாங்கள் விளையாடிக் கொண்டுதான் இருந்தோம்.

சரி, அந்த பேபிபற்றி எழுத வந்து எதை எதையோ சொல்கிறேன் நான். என்ன செய்வது பழைய நினைவுகளுக்குப் போனால், இப்படித்தான். ஒன்றுடன் ஒன்று தொடுத்துக் கொண்டு, மாலை கோர்த்தது மாதிரி, ஒராயிரம் நினைவுகள் வரும்.

நான் சொல்ல வந்தது அந்த பேபிக்கு நடந்த கொடுமை பற்றியதாச்சே. நான் அந்த ஸ்கூலில் இருந்து விலகியதும், புதிய இடத்துக்குப் போனதும், அதன் பிறகு சில காலத்தில் அவர்களது தொடர்பு விட்டுப் போனதும் பற்றித்தான் ஏற்கனவே சொல்லி விட்டேனே. ஒரு சினேகிதியின் மூலம் நான் அறிந்த சோகக் கதைதான் இது. நான் அந்த ஸ்கூலில் இருந்து விலகி வந்து பல காலத்தின் பின்னர், அந்த விஷயத்தை எனது அடுத்த சினேகிதி மூலம் அறிந்த போது எனக்கு நம்பவே முடியவில்லை. அத்தனை செல்லமாக வளர்ந்த பேபிக்கா இந்தக் கதி என்று மனதுக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது, என்னை மிகவும் பாதித்தது. இவற்றிற்கு எல்லாம் காரணம் இந்த காலத்திலும் மக்கள் மத்தியில் இருக்கும் சில மூட நம்பிக்கைகள். அதுவும் சில சமய சம்பந்தமான மூட நம்பிக்கைகள் என்பதுதான் வருந்தக் கூடிய விடயம்.

பேபி மிகவும் செல்லமாக வளர்க்கப்பட்டதாலேயோ என்னவோ, அவள் படிப்பில் பெரிய ஆர்வமில்லாது இருந்தாள். விளையாட்டு, விளையாட்டு, எந்த நேரமும் விளையாட்டுத்தான். அதனால், அவளால் படிப்பிலும் கெட்டிக்காரியாக வர முடியவில்லை. அவள் அதைப் பற்றி கவலைப்பட்டதும் இல்லை. விளையாடுவதற்காகவே ஸ்கூலுக்கு வருவதுபோல் வந்து போவாள்.

அவளுக்கு மிக இளம் வயதிலேயே திருமணமும் நடந்து விட்டதாம். திருமணம் முடிந்த சில காலத்தில் ஏதோ காரணத்தால், பேபிக்கு மன நிலை பாதிப்படைந்திருக்கிறது. அத்துடன் அவளுக்கு உடல் சுகவீனங்களும் வர ஆரம்பித்திருக்கிறது. அந்நிலையில் இதற்கெல்லாம் காரணம் ஒரு தீய சக்திதான் என்று நம்பிய அவர்களது உறவினர்கள், அவளை வைத்தியரிடம் அனுப்பாமல், அவர்களது மதம் சம்பந்தப்பட்ட ஒருவரிடம் அழைத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள். அவர்கள் என்ன மதம் என்பது அவசியமற்றது என நினைக்கிறேன். ஏனென்றால் வேறு பட்ட மதங்களிலும் இதே போன்ற நிகழ்ச்சிகள் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. அவரும் இது ஒரு தீய சக்திதான் என்றும், இதற்கு தமது மத முறைப்படி சிலவற்றை செய்ய வேண்டும் என்றும் சொல்லி இருக்கிறார்.

பேபியை அதற்குப் பிறகு, வீட்டை விட்டு வேறு ஒரு இடத்தில் ஒரு அறைக்குள் அடைத்து வைத்திருந்ததாகவும், அவளை அடித்து எல்லாம் துன்புறுத்தியதாகவும் கூட சொல்கிறார்கள். ஒரு நிலையில் அவளால் கதைக்க கூட முடியாமல் போய் விட்டதாகவும், இப்படியே அவளது நிலை மிகவும் மோசமாகி, இறுதியில் இறந்தே போனாளாம்.

ஒரேயடியாக இறந்து போயிருந்தாலாவது பரவாயில்லை. இப்படி கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் இறந்து போயிருக்கிறாள் என்பதை நினைத்தால் மிகவும் கவலையாக இருக்கும். உண்மையில் இதுவும் ஒருவகையில் கொலைதானே?

இதில் அதிகம் வருத்தம் தரக்கூடிய விடயம், கணவனும், அவளை அத்தனை செல்லமாக வளர்த்த அப்பா, அம்மா, சகோதரர்கள் கூட அவளது கஷ்டத்தை புரிந்துகொண்டு, அவளைக் குணப்படுத்த வேறு முயற்சிகளை எடுக்காமல், அது எல்லாம் தீய சக்தியால் வந்த விளைவு, அதற்கு இதுதான் முடிவு என்று நம்பிக் கொண்டு இருந்ததுதான்.

அவளது அந்த அழகிய, குழந்தைத்தனமான முகம் இன்னும் என் நினைவில் பதிந்துள்ளது. .

6 Comments

• At November 4, 2005, கயல்விழி wrote:

  ஆரம்ப நாள் லூட்டிகளை வாசித்து சிரித்தேன். எங்கள் சிறட்டைச்சமையல் நினைவில் வந்தது.
  
  உங்கள் தோழியின் நிலை அறிந்து வருத்தம். பேய் சூனியம் இன்று இன்னும் தான் நேரத்தை வீணாக்கி நோயை முத்தவைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். உங்கள் தோழியின் நிலை எத்தனை கவலைக்கிடமானது என்று புரியமுடிகிறது. பெற்றவர்கள் சகோதரர்கள் எப்படியோ குணம் ஆனால் சரி என்று எதிர்பார்த்திருப்பார்கள். அவர்களது பதட்டம் மற்றவர்கள் அறிவுரை வைத்தியரை நாடவிட்டிருக்காது. மூடநம்பிக்கையால் நடைபெறும் இப்படியான விடயங்கள் வேதனையைத்தான் அழிக்கிறது.

• At November 4, 2005, கலை wrote:

  கருத்துக்கு நன்றி கயல்விழி.

• At December 21, 2006, ரவிசங்கர் wrote:

  ஹ்ம்..வேதனையான நிகழ்வு தான்..ஆனால், பொதுவா எனக்கு ஒரு சந்தேகம். ஏன் உங்க எல்லா பதிவுகள்லயும் மற்ற பெண் பதிவர்களே அதிகம் கருத்து சொல்லி இருக்கிறார்கள். நீங்கள் எழுதி இருப்பது பெண்களுக்குத் தான் பிடித்திருக்கிறதா..இல்லை, பெண் பதிவர்களுக்குள் ஒருவரை ஒருவர் வாசித்து ஊக்கமளிக்கும் வழக்கமா? இல்லை, ஆண் பதிவர்கள் அளவுக்கு வெட்டி கோதாவில் இறங்கி பெண் பதிவர்களால் அரசியல் செய்ய இயலவில்லையா? துளசி, பொன்ஸ் இருவர் தவிர்த்து வலைப்பதிவில் பெண்கள் பெயரை நான் அதிகமாக காணவில்லை. இவர்களும் serious-ஆன விஷயங்களை அவ்வளவாக தொட்டுச் செல்வது கிடையாது. அந்த வகையில் நீங்கள் உங்கள் "என்னை பாதித்தவை" பதிவை தொடர்ந்து எழுத வேண்டும். அத்தோடு இந்த சும்மா சும்மா பதிவையும் எழுத வேண்டும். எப்ப பார்த்தாலும் சீரியசாவே எழுதிக்கிட்டு இருந்தா எப்படி?
  
  இந்த பதிவில் நிறைய எழுதி வைத்திருக்கிறீர்கள். எல்லாவற்றையும் பொறுமையாகப் பார்த்து நாளைக்கு பின்னூட்டு தருகிறேன். எப்படி பார்த்தாலும், ஒரே நாளில் நீங்கள் அதிக பின்னூட்டுகளை வெவ்வேறு இடுகைகள்ல இருந்து பெற்றது இன்னிக்கா தான் இருக்கும்னு என் நம்பிக்கை. ஏதோ தூங்கிக்கிட்டு இருக்கிற எழுத்தாளர தட்டி எழுப்பலாம்னு தான் ..ஹா ஹா..

• At December 21, 2006, கலை wrote:

  ஐயய்யோ தூங்கிகிட்டிருக்கிற எழுத்தாளரா? நல்லா சொன்னீங்க. தூங்கிட்டிருக்கிற, சரி ஆனால் எழுத்தாளரெல்லாம் கிடையாது. அப்பப்போ மனசுல வாறதை பதியணும்ன்னுதான் (கிறுக்கணுன்னு) ஆசை. மத்தபடி எழுத்தாளராகணும் என்ற ஆசையெல்லாம் கிடையாது. :)))
  
  அதையும் செய்ய இப்போவெல்லாம் நேரம் கிடைப்பதில்லை. நீங்கதான் தூங்கிட்டிருந்த பதிவுகளை தட்டி எழுப்பியிருக்கிறீங்க. உண்மைதான், இத்தனை பின்னூட்டம் ஒரே நாளில் நான் பெற்றதில்லை. நன்றிகள் எல்லா பின்னூட்டங்களுக்கும்.

• At March 17, 2007, சினேகிதி wrote:

  title a parthathum oru nimisam payantiden...apuram thodakathila palaya ninavukalai varavalachidenega.
  intha mooda nambikayila irunthu epathan vidupadaporamo

• At March 17, 2007, கலை wrote:

  நான் பழைய நினைவை பதிவு செய்திருந்தேன். நீங்க பழைய இந்த பதிவையே தூசி தட்டி எடுத்திருக்கிறீங்க.

Related posts

• No related posts.

அம்மாவின் கையால்
ஆசையாய் நிலாச்சோறு
அன்பினையும் பகிர்ந்து
ஆவலுடன் உண்டோம்….

அது மட்டுமா?

போர்க் காலச் சூழலிலும்… அதே
பால் நிலாத்தான்.. ஆனாலும்
பகிர்ந்துண்ட உணவு
பாரமாய் மனத்திரையில்…

மனைகளுக்கு
மின்சாரமில்லை
மண்ணெண்ணை விலையிலோ
மலை போன்ற உயர்வு
வீட்டிற்குள்
விளக்குமில்லை
வெளிச்சமுமில்லை

ஆதலால் நமக்கு
நிலாச்சோறு
கட்டாயமானது…

13 Comments

• At September 2, 2005, `மழை` ஷ்ரேயா(Shreya) wrote:

  மனைகளுக்கு மட்டுமா வெளிச்சமில்லை?

• At September 2, 2005, கலை wrote:

  உண்மைதான் ஷ்ரேயா. மனைகளில் மட்டுமில்லை, மனங்களிலும்தான் வெளிச்சமில்லை.

• At September 2, 2005, Go.Ganesh wrote:

  // ஆதலால் நமக்கு நிலாச்சோறு கட்டாயமானது...//
  ஒரு டயலாக் ஞாபகம் வந்தது. வெளிநாட்டுக்காரன் நிலாவில கால் வச்சப்புறமும் கூட நாம நிலா சோறு தான் ஊட்டிக்கிட்டு இருக்கோம். ரெண்டு விஷயம் புலனாச்சு. வெளிநாட்டுக்காரன் செல்வச்செழிப்பில இருக்கான். நம்மாளுங்களுக்கு கற்பனை அதிகம். ஆனா பாருங்க உங்க கவிதையைப் படிச்சப்புறம் தான் புரிஞ்சுது நம்மாளுங்க கற்பனை திணிக்கப்பட்ட ஒன்று.

• At September 3, 2005, திரு wrote:

  கலை,
  
  கவிதைகள் அனைத்தும் அருமை! அனுபவமே கவிதை! யுத்தகால நினைவுகளை உணர்வுமிக்க வரிகளில்...வாழ்த்துகள்
  
  அன்புடன்
  திரு

• At September 13, 2005, கலை wrote:

  நன்றிகள் கணேஷ், திரு.

• At September 16, 2005, Dharumi wrote:

  "போர்க் காலச் சூழலிலும்... அதே
  பால் நிலாத்தான்.. ஆனாலும்
  பகிர்ந்துண்ட உணவு
  பாரமாய் மனத்திரையில்..."
  
  இந்த வரிகளையும், இன்னும் ஸ்றீரங்கன் அவர்களது(கலை/மதி பதிவுகளில் எழுதிய) பின்னூட்டத்தையும் தொடர்ந்து படித்ததாலோ என்னவோ மனசுக்கு ரொம்பவே கஷ்டமாயிருக்கு.

• At October 27, 2005, ரவிசங்கர் wrote:

  யுத்த பாதிப்பின் வலியை நன்றாகப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது..ஹ்ம்ம்..சீக்கிரம் விடிவு பிறக்கட்டும்

• At October 27, 2005, கயல்விழி wrote:

  நாம் காவோலையில் நெருப்பெரித்து. மாலை நேர பணிகளை முடிந்த நினைவு நினைவிற்கு வருகிறது. :((

• At October 29, 2005, கலை wrote:

  நன்றிகள் தருமி, ரவிசங்கர், கயல்விழி.

• At December 11, 2005, றெனிநிமல் wrote:

  போர் சிதைவுகளை பார்க்கும் போது, மனம் ஒடிந்து போவதைப் போன்ற ஓர் பிரமை. உங்கள் கவிதையை காண்கின்ற போது!

• At January 8, 2006, கலை wrote:

  நன்றி றெனிநிமல். மீண்டும் இது போன்ற, வலுக்கட்டாயமாக நிலாச் சோறு உண்ணும் நிலமை எவருக்கும் வரகூடாது என்று மனம் வேண்டிக் கொள்கிறது.

• At October 5, 2006, யாழ்_அகத்தியன் wrote:

  மனைகளுக்கு
  மின்சாரமில்லை
  மண்ணெண்ணை விலையிலோ
  மலை போன்ற உயர்வு
  வீட்டிற்குள்
  விளக்குமில்லை
  வெளிச்சமுமில்லை
  
  ஆதலால் நமக்கு
  நிலாச்சோறு
  கட்டாயமானது...
  
  உணர்வுமிக்க வரிகளில்...வாழ்த்துகள்

• At December 9, 2006, கலை wrote:

  நன்றி காண்டீபன்.

Related posts

• No related posts.

7 Comments

• At August 18, 2005, நிலவு நண்பன் wrote:

  அந்த திரைப்படம் இளகிய நெஞ்சங்களில் ஒரு விதமான சோகம் தரும் என்பது உண்மைதான் சகோதரி
  
  
  
  இதயம் நெகிழ்வுடன்
  
  ரசிகவ் ஞானியார்

• At August 18, 2005, வீ. எம் wrote:

  padam paarka villai... parthuvittu vandhu ungalukku karuthu solkiren :)

• At August 18, 2005, கலை wrote:

  சரிதான். நான் நினைத்திருந்தேன் நான் தான் படம் பார்க்கிறதுல லேட் ன்னு. :)

• At August 18, 2005, கயல்விழி wrote:

  யாரும் இந்த படம் பார்க்கலாம் என்று சிபார்சு செய்தால் மட்டுமே நான் படம் பார்ப்பேன். அப்படி சிபார்சில் பாத்த படம் கண்ணாடிப்பூக்கள். அந்த சிறுவன் அற்புதமாய் நடித்திருந்தான். படம் பார்க்கும் படியிருந்தது.

• At August 23, 2005, வீ. எம் wrote:

  marakkama aduththa leave la sivakavi, magakavi kaalidhaas, kappalotiya thamizhan ponra pudhiya padangalai paarthudunga kalai
  
  VM

• At August 23, 2005, திரு wrote:

  கலை,
  
  மகிழ்ச்சி படைப்புகளை வாசிக்கும் வேளை. நானும் இன்னும் இந்த படம் பார்க்கவில்லை! வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது பார்க்கிறேன்.
  
  தொடர்ந்து எழுதுங்கள். நல்ல முயற்சி... இந்தியாவில் சீர்திருத்த பள்ளிகளில் மட்டுமல்ல, காவல்துறை, ஆசிரியர்கள் என எல்ல இடமும் இப்படிபட்ட வன்கொடுமைகள் நடக்கிறது. மனிதநேயம் எங்கே?
  
  அன்புடன்,
  திரு

• At August 25, 2005, கலை wrote:

  //sivakavi, magakavi kaalidhaas, kappalotiya thamizhan ponra pudhiya padangalai paarthudunga kalai//
  என்ன சொல்லுறீங்க நீங்க? உண்மையாவே இவை எல்லாம் புதிய படங்களா? ஹி ஹி.
  
  நன்றி திரு.

Related posts

• No related posts.

9 Comments

• At May 30, 2005, சுந்தரவடிவேல் wrote:

  இதுவும் இதனோடு இருக்கும் மற்ற இரு பதிவுகளும் நன்று. நியாயமான எண்ணவோட்டம்.
  குழந்தைகளின் கேள்விகள் மிகவும் நேர்மையானவை. அவைகளுக்கு வெற்றுச் சமாளிப்புகளின் மூலம் நாம் விடையிறுக்க முயலும்போது எத்தனையோ கதவுகளை அடைத்து விடுகிறோம்!

• At May 31, 2005, கலை wrote:

  நன்றி சுந்தரவடிவேல்! நீங்கள் சொல்வது உண்மைதான், நம்மில் பலரும் குழந்தைகளுக்கு மட்டுமல்லாமல், நமக்கு நாமே வெற்று சமாளிப்புகளைச் சொல்லி, நம்மை நாமே ஏமாற்ரிக் கொண்டு வருகிறோம்.

• At January 24, 2006, lucykline7123 wrote:

  I read over your blog, and i found it inquisitive, you may find My Blog interesting. So please Click Here To Read My Blog
  
  http://pennystockinvestment.blogspot.com

• At May 18, 2006, சீனு wrote:

  தலீவா...font size-அ கொஞ்சம் கூட்டுங்களேன்.

• At May 18, 2006, கலை wrote:

  தலீவாவா????? ஓண்னுமே புரியலையே.

• At May 18, 2006, கலை wrote:

  எங்கோ தூங்கிக் கொண்டு இருந்த பதிவை எப்படியோ கண்டு பின்னூட்டமிட்டிருக்கிறீர்கள். நன்றி சீனு. நான் font size ஐ கூட்டுவதற்கு முயற்சி செய்தபோது, எழுத்துக்கள் பல காணாமல் போகின்றன. காரணம் புரியவில்லை. அதுபற்றி இப்போது யோசிக்க நேரமும் இல்லாமல் இருப்பதால், நேரம் கிடைக்கும்போது, அதை கட்டாயம் பார்க்கிறேன். பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

• At December 21, 2006, ரவிசங்கர் wrote:

  கலை,
  
  ஆழிப் பேரிடர் வந்து இரண்டு முடியப் போகிற நேரத்திலும் அதன் கொடுமை மனசை தைக்குது.
  
  //மூன்று குழந்தைகளில் ஒன்றை விட்டு ஒன்றை தெரிவு செய்வது ஒரு தாயால் முடிகின்ற காரியமா?//
  
  //அழிப்பவன் இப்படி கொடூரமாகவா அழிக்க வேண்டும் என மனது கேள்வி கேட்கிறது.//
  
  :(
  
  //நம்மில் பலரும் குழந்தைகளுக்கு மட்டுமல்லாமல், நமக்கு நாமே வெற்று சமாளிப்புகளைச் சொல்லி, நம்மை நாமே ஏமாற்ரிக் கொண்டு வருகிறோம்//
  
  ரொம்ப சரி.
  
  அப்புறம், எழுத்துரு அளவு கூட்ட வேணும் தான்..நான் என் உலாவியில் அமைபுக்கள மாத்தி படிச்சுக்கிட்டேன்

• At December 21, 2006, கலை wrote:

  நன்றி ரவிசங்கர். இரவு எனக்கு ஒரு சுனாமி கனவு வந்தது. இன்னைக்கு மெயில் திறந்தால், தூக்கத்தில் இருந்த சுனாமிப் பதிவில் உங்க பின்னூட்டம். :))

• At March 21, 2007, பொன்ஸ்~~Poorna wrote:

  //ஒரு வலைப்பூவில், அமெரிக்காவில் வசிக்கும் ஒரு இந்தியன் எல்லோரிடமும் வேண்டுகோள் விடுக்கிறார்... ஜெயேந்திரருக்கு இப்படி செய்ததற்கு தமிழ் நாட்டுக்கு கிடைத்திருக்கும் தண்டனையே இது, அதனால் தயவு செய்து யாரும் அங்கே இருக்கும் மக்களுக்கு (அதாவது தப்பி பிழைத்த மக்களுக்கு) எந்த ஒரு உதவியும் செய்யாதீர்கள் என்று//
  இந்தக் கொடுமையெல்லாம் வேற நடந்துச்சா! முன்னமே பலபேர் சொல்லி இருப்பது போல், முந்தைய மூன்று பதிவுகளுமே அருமை!
  
  தொடர்ந்து எழுதுங்கள் கலை..

Related posts

• No related posts.

5 Comments

• At May 20, 2005, வீ. எம் wrote:

  வனக்கம், தங்கள் கவிதைகள் அனைத்தும் அருமை.... வாழ்த்துக்கள்.. !
  
  வீ. எம்
  
  http://arataiarangam.blogspot.com/

• At May 26, 2005, கலை wrote:

  நன்றி வீ.எம்.

• At May 31, 2005, Muthu wrote:

  கலை,
  கவிதை எங்கள் மனத்தையும் கனக்கச் செய்கிறது.

• At July 26, 2005, கயல்விழி wrote:

  அழகிய கவிதை கலை. இந்தப்பாடல் எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது. மீண்டும் நினைவு படுத்தியதற்கு நன்றிகள்.

• At August 25, 2005, கலை wrote:

  நன்றிகள் முத்து, கயல்விழி.

Related posts

• No related posts.